ουσιαστικά συνοψίζουμε θέσεις που έχουμε υποστηρίξει με σχόλια σε διάφορα blogs που ασχολήθηκαν με το θέμα της επιχειρούμενης τροποποίησης του νόμου ώστε τα ζευγάρια που παντρεύονται να μπορούν αν το επιθυμούν να έχουν κοινό επώνυμο (δείτε διάφορες απόψεις, εδώ , εδώ και εδώ)
(1) η προτεινόμενη τροποποίηση έρχεται για να ρυθμίσει (υποτίθεται) το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν κάποια ζευγάρια που πρέπει να αποδείξουν ότι ενώ έχουν διαφορετικά επώνυμα αποτελούν νόμιμο ζευγάρι (αυτό αναγράφεται ως αιτιολογικό σκεπτικό από τους εισηγητές της τροποποίησης του νόμου)
(2) οι περιπτώσεις που χρειάζεται απόδειξη της νομιμότητας του ζευγαριού, εμφανίζονται (πάντα κατά τους εισηγητές) σε ταξίδια του ζευγαριού στο εξωτερικό (και όπως καταλαβαίνουμε σε ταξίδια σε χώρες που η ισότητα, η ισονομία και τα ανθρώπινα δικαιώματα δε βρίσκονται δα και στο φόρτε τους)
(3) και εδώ είναι τα ενδιαφέροντα σημεία, που φανερώνουν ότι μάλλον κάποιο λάκκο έχει η φάβα, και τα πράγματα δεν είναι τόσο “αθώα”, όσο θέλουν να τα παρουσιάσουν
ας δούμε τα σημεία αυτά :
(4) η επιχειρούμενη τροποποίηση προβλέπει την απόκτηση κοινού επωνύμου, δυστυχώς, χωρίς να αναφέρει εκπεφρασμένα ότι μπορεί να είναι η γυναίκα που θα αλλάξει το επωνυμό της λαμβάνοντας αυτό του συζύγου της, αλλά μπορεί κάλλιστα να είναι και ο άντρας που θα αλλάξει το επώνυμό του λαμβάνοντας αυτό της συζύγου του
(5) επίσης οι εισηγητές δεν καταπιάνονται καν με το τι θα κάνουν τα ζευγάρια που δεν θα αποκτήσουν κοινό επώνυμο
πως θα πιστοποιούν τα ζευγάρια αυτά την περίφημη “νομιμότητα τους” με επίσημο τρόπο, κάτι για το οποίο (υποτίθεται ότι) κόπτονται οι εισηγητές της τροποποίησης;
δυστυχώς, για τα ζευγάρια αυτά, δεν υπάρχει καμία πολύτως πρόβλεψη
(6) είναι λοιπόν σαφές, ότι η προτεινόμενη τροποποίηση του νόμου, δεν έρχεται να θεραπεύσει το βασικό ζήτημα για το οποίο υποτίθεται ότι θεσπίζεται, καθώς δεν επιλύει το πρόβλημα για τα ζευγάρια όπου οι δύο σύζυγοι θα επιλέξουν να κρατήσουν ο καθένας το δικό του επώνυμο
(7) και σα να μην έφτανε αυτό, υπάρχει και άλλο ένα αδύνατο σημείο στο αιτιολογικό των εισηγητών, που σχετίζεται με το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ακόμα και δύο άτομα που έχουν κοινό επώνυμο, αυτό δε δηλώνει κατ’ ανάγκη ότι είναι και ζευγάρι, πολύ δε περισσότερο, νόμιμο ζευγάρι
μπορεί να είναι συγγενείς και ως τέτοιοι να έχουν το ίδιο επώνυμο, ή απλά να πρόκειται για ξένα άτομα, που δεν έχουν καμία εξ’ αίματος ή εξ’ αγχιστείας συγγένεια, αλλά απλή συνεπωνυμία
( 8 ) αν λοιπόν ο νομοθέτης ενδιαφερόταν ειλικρινά να ρυθμίσει το ζήτημα της επίσημης κατοχύρωσης της νομιμότητας ενός ζευγαριού, ασφαλώς δε θα επέλεγε να επαναφέρει κάτι που έχει καταργηθεί από το 1983, δηλαδή προ 25-ετίας, βάζοντας πάλι το δίλημμα, των ξεχωριστών ή του κοινού επωνύμου στα ζευγάρια, που όπως δείξαμε παραπάνω δεν επιλύουν το πρόβλημα, αλλά αντίθετα :
(9) θα προχωρούσε στη θέσμιση / θέσπιση μιας ληξιαρχικού τύπου βεβαίωσης πάνω στην οποία θα αναγράφονται όλα τα στοιχεία των δύο συζύγων (όνομα, επώνυμο, πατρώνυμο, μητρώνυμο, τόπος καταγωγής, κλπ.), και με αυτή θα πιστοποιούσε με κάθε επισημότητα και με όλες τις απαιτούμενες σφραγίδες και τις υπογραφές, ότι τα δύο αναγραφόμενα πρόσωπα είναι νόμιμο ζευγάρι (ίσως να χρειάζονται και οι φωτογραφίες των δύο συζύγων επί του εγγράφου αυτού)
(10) η βεβαίωση αυτή θα έλυνε αυτομάτως το πρόβλημα (εννοούμε αυτό που οι εισηγητές προβάλουν ως πρόβλημα προς επίλυση)
όλα τα υπόλοιπα … εκπορεύονται “εκ του πονηρού” και γι’ αυτό είναι δικαιολογημένες οι αντιδράσεις, ειδικά όταν γίνονται αφορμή για να ανοίξουν ζητήματα που είναι πλέον παρωχημένα