Archive for Μαρτίου 2008

με τις ευλογίες Μπερλουσκόνι ο γάμος Κάρλας Μπρούνι – Νικολά Σαρκοζί

Κυριακή, Μαρτίου 30, 2008

Διαβάζω εδώ να διατυπώνεται η απορία και να αναζητητούνται οι λόγοι για τους οποίους ο γάμος Κάρλας Μπρούνι – Νικολά Σαρκοζί έχει πάρει τόση δημοσιότητα, και υπερ-προβάλεται από τα ΜΜμη-Ε, (Μέσα Μαζικής μη-ενημέρωσης), μιά απορία πρέπει να πω καθ’ όλα εύλογη

νομίζω η απάντηση δίνεται από τον τρόπο που απάντησε ο Μπερλουσκόνι σε ερώτηση χαμηλόμισθης ιταλίδας (η γενιά των 700 ευρώ δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο)  ότι ο καλύτερος τρόπος για να φτιάξει οικογένεια μια γυναίκα με τη δική της οικονομική κατάσταση είναι να παντρευτεί τον γιό του Μπερλουσκόνι (βλ. εδώ)

απ’ ότι φαίνεται, τον Μπερλουσκόνι άκουσε και η Κάρλα Μπρούνι (ιταλίδα ούσα), και καπάρωσε το γάλλο Πρόεδρο, τεφαρίκι πράμα

η υπερ-προβολή το γάμου αυτού από τα ΜΜμη-Ε, που έρχεται να συμπληρωθεί από την κάλυψη της πρόσφατης επίσκεψης του ζεύγους στο Λονδίνο, τις αναδρομές σε διάσημες «πρώτες κυρίες» (Γκρέις Κέλι, Τζάκι Κένεντι, Νταϊάνα, κλπ),  έχει ακριβώς να κάνει με την επαλήθευση της μπερλουσκόνειας προτροπής και με βάση αυτό στην καλλιέργεια και διατήρηση του «‘άπιαστου» καπιταλιστικού ονείρου στα οικονομικά χαμηλότερα στρώματα

βέβαια η προτροπή του Μπερλουσκόνι μάλλον δημιούργησε μπελάδες … στο γιό του, όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ

κυριακάτικο ξύπνημα

Κυριακή, Μαρτίου 30, 2008

μου έστειλαν αυτό το σύνδεσμο που οδηγεί σε ένα animation για το ιδανικό κυριακάτικο ξύπνημα

τι animats θα ήμουν, αν δεν το μοιραζόμουν μαζί σας;

δείτε το και δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε με τo comics Πόσο μισώ τις γάτες (τι πήγα και θυμήθηκα τώρα !)

μια εντελώς διαφορετική άποψη θα βρείτε στο κείμενο και κυρίως στο video εδώ, όπου πρωταγωνιστεί ένα άλλο αιλουροειδές, ότι πρέπει για κυριακάτικο ξύπνημα

mindreading

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

διαβάζω τις σχετικές εξελίξεις, εδώ, εδώ και εδώ για την ολοένα και βαθύτερη προσέγγιση των ανώτερων πνευματικών λειτουργιών του εγκεφάλου, την προβλεψή τους με χρήση ολοένα και υψηλότερης τεχνολογίας συσκευές και την πραγματοποίηση ευφάνταστων πειραμάτων σε ανθρώπους και συνειρμικά μου έρχονται στο νου, (σκέψη τόσο προβλέψιμη τελικά), μια σειρά από ταινίες σχετικές με τον εγκεφαλικό έλεγχο και την νευρο-ανάγνωση (δεν ξέρω αν αποτελεί την καλύτερη μετάφραση του mindreading).

Χωρίς ο κατάλογος να είναι εξαντλητικός, έχουμε και λέμε:

Blade Runner του Ridley Scott, η οποίο βασίζεται στο διήγημα Do adroids dream of electric sheep? του Philip K. Dick, όπου στα ανδροειδή-ρέπλικες έχουν εμφυτευθεί συγκεκριμένες μνημονικές εγγραφές

Total recall του Paul Verhoeven, που επίσης βασίζεται σε διήγημα του Philip K. Dick, το We can remember it for you Wholesale, όπου και πάλι ο κεντρικός ήρωας έχει υποστεί εμφύτευση μνηνομικών εγγραφών

Minority report, του Steven Spielberg, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Philip K. Dick, όπου μια τριάδα μεταλλαγμένων ανθρώπων μπορεί να προβλέψει την μέλλουσα εγκληματική συμπεριφορά

Johnny mnemonic του Robert Longo, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του William Gibson, όπου ο κεντρικός ήρωας μεταφέρει 320 Gb πληροφοριών εμφυτευμένα στον εγκέφαλό του

Neuromancer, που αναμένεται να γίνει ταινία το 2009 από τον Joseph Kahn, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του William Gibson, κείμενο γραμμένο στις απαρχές του cyberpunk, και στο οποίο οφείλουμε τη διάδοση του όρου cyberspace, όρο που ο ίδιος συγγραφέας είχε χρησιμοποιήσει το 1982, δηλαδή δύο χρόνια πριν το Neuromancer, στο διηγημά του Burning Chrome (το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ) και μας εισάγει στον κόσμο της υπολογιστικής νοημοσύνης, της εικονικής πραγματικότητας και της γενετικής μηχανικής

Brainstorm του Douglas Trumbull, βασισμένη σε σενάριο του Bruce Joel Rubin, όπου ένα ζευγάρι επιστημόνων πειραματίζεται με μια συσκευή που έχει αναπτύξει ικανή να καταγράφει σε βιντεοκασέτα αλλά και να αναπαράγει τις σκέψεις, τα όνειρα και τις εμπειρίες όποιου τη χρησιμοποιεί (η ταινία ήταν ο τελευταίος ρόλος της Natalie Wood)

Strange days, της Kathryn Bigelow, βασισμένη σε σενάριο του James Cameron, όπου η εγκεφαλική δραστηριότητα καταγράφεται σε DVD με λήψη μαγνητοεγκεφαλογραφημάτων (τεχνολογία που σήμερα χρησιμοποιείται στην ιατρική διαγνωστική για τη μελέτη του εγκεφάλου και άλλων οργάνων)

The eternal sunshine of the spotless mind, του Michel Gontry, όπου ένα υπό διάλυση ζευγάρι επιχειρεί να κάνει διαγραφή των μνημονικών εγγραφών όσων έχουν ζήσει από κοινού

Βέβαια διατρέχοντας όλα τα παραπάνω, η επιπλέον σκέψη αφορά την ταχύτητα με την οποία η επιστημονική φαντασία του χθες, μεταμορφώνεται σε επιστημονική πραγματικότητα του σήμερα.

Από την εποχή του ονειρικού / μυθολογικού ουράνιου ταξιδιού του Ίκαρου χρειάστηκε να φτάσουμε στον 19ο αιώνα για να έχουμε πτήσεις με αερόστατο στην αρχή, με αεροπλάνο στις αρχές του 20ο αιώνα, με πυραύλους από τη δεκαετία του 1950 και με διαστημικά λεοφωρεία από τη δεκαετία του 1970 και μετά.

Αντίθετα, ιδέες διατυπωμένες ως επιστημονική φαντασία μόλις πριν μερικές δεκαετίες, αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα πολύ πιό σύντομα. Αυτή η επιτάχυνση της μετάβασης από την επιστημονική φαντασία στην επιστημονική πραγματικότητα τι να συνεπάγεται άραγε;

οι ετερώνυμοι του Πεσσόα και οι σύγχρονοι bloggers

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

όπως έγραφα και στο προηγούμενο post (που από αλλού ξεκίνησα και αλλού βρέθηκα) η ταινία μυθοπλασίας του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου για την υποτιθέμενη συνάντηση του Φερνάντο Πεσσόα με τον Κωνσταντίνο Καβάφη μου έφερε στο νου το θέμα των ετερώνυμων συγγραφέων, δηλαδή των εικονικών, πλασματικών, μη-υπαρκτών (και όπως αλλιώς θέλετε πείτε το) συγγραφεών που είναι δημιουργήματα κάποιου υπαρκτού συγγραφέα που γράφει με ψευδώνυμο

τώρα θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει ο Πεσσόα και οι ετερώνυμοι συγγραφείς με τους bloggers; ούτε κι εγώ μπορώ να σας πω καλά – καλά, αλλά να, στέκομαι στο γεγονός ότι ο πολυγραφότατος αυτός συγγραφέας δημιούργησε αρκετές δεκάδες ετερώνυμους τους οποίους φρόντιζε να διατηρεί σε πλήρη λογοτεχνική ακμή για μεγάλα χρονικά διαστήματα

σκεπτόμενος ότι ίσως αυτό να του έδινε κάποιες δημιουργικές διεξόδους που σε διαφορετική περίπτωση θα στερείτο, ίσως και το γεγονός ότι έτσι είχε μεγαλύτερη ελευθερία από αν έμενε μονοπρόσωπος και χωρίς τους ετερώνυμους του να τον συντροφεύουν, έρχομαι στις πρόσφατες αποχωρήσεις ελλήνων bloggers (τις οποίες σχολιάζω εδώ) και αναρωτιέμαι:

τι σπρώχνει ένα συγγραφέα να δημιουργήσει ένα ετερώνυμό του και τι σπρώχνει ένα blogger να δημιουργήσει ένα blog ή ένα avatar; (πολύ περισσότερο όταν δημιουργούν και διατηρούν περισσότερα από ένα τέτοια)

και αντίστοιχα :

τι αναγκάζει ένα συγγραφέα να «σκοτώσει» ένα ετερώνυμό του και τι αναγκάζει έναν blogger να καταστρέψει / παρατήσει / κλειδώσει το blog του, να «σκοτώσει» το nick ή το avatar που έχει;

είναι θέμα κούρασης; βαρεμάρας; κορεσμού; αυτο-λογοκρισίας; έλλειψης χρόνου; αποκάλυψης των ορίων που προσφέρει το μέσο; επιθυμίας για ανανέωση; ευκολίας της δημιουργίας / καταστροφής (ζούμε τον πολιτισμό του ενός κλικ)

προσπαθώ να φανταστώ ανθρώπους σαν τον Φερνάντο Πεσσόα στη σημερινή εποχή του διαδικτύου, των blogs και του second life· η έννοια των ετερώνυμων, εικονικών συγγραφέων είναι τόσο έντονη όχι μόνο στο έργο του αλλά και στη ζωή του· οι ετερώνυμοι του Πεσσόα ήταν κατά κάποιο τρόπο οι bloggers της εποχής του; αν ναι, τότε δεν είχε την ίδια ευκολία δημιουργίας και καταστροφής τους

τη νύχτα που ο Πεσσόα συνάντησε τον Καβάφη – του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

Η αφορμή γι’ αυτό το post δεν είναι μόνο η ταινία, αλλά και κάτι άλλο που με τρώει τις τελευταίες μέρες, (δείτε εδώ)

αλλά πρώτα για την ταινία: αποτελεί την φετινή παραγωγή του Θάνου Λαμπρόπουλου σε σκηνοθεσία του Στέλιου Χαραλαμπίδη και αναφέρεται σε μια επινοημένη νυχτερινή συνάντηση του πορτογάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα με τον αλεξανδρινό ομόλογό του Κωνσταντίνο Καβάφη

η ταινία δεν είναι δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ καθώς η συνάντηση αυτή ουδέποτε έλαβε χώρα στην πραγματικότητα, αλλά οι δημιουργοί της ταινίας τοποθετούν τη συνάντηση επί του υπερωκεανίου Saturnia, το οποίο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έκανε το ταξίδι Τεργέστη – Λισαβώνα – Λονδίνο – Νέα Υόρκη, μαζεύοντας στο δρόμο μετανάστες από τα μεσογειακά λιμάνια με τελικό προορισμό την Αμερική

το γεγονός ότι οι δύο λογοτέχνες δεν συναντήθηκαν ποτέ εκ του φυσικού, δεν εμποδίζει την συνάντηση των πνευμάτων τους και αυτό η ταινία καταφέρνει να το αναδείξει πολύ καλά, όπως επίσης καταφέρνει να εισάγει το θεατή στο κλίμα της εποχής και να περιγράψει το περιστατικό της συνάντησης τόσο ρεαλιστικά και με τόσες λεπτομέρειες που στο τέλος δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι πρόκειται για κάτι καθαρά επινοημένο

το επίσης σημαντικό σημείο που ταινία αναδεικνύει πολύ καθαρά είναι το θέμα των ετερωνύμων συγγραφέων (όπου ετερώνυμος ο εικονικός συγγραφέας που δημιουργείται από έναν υπαρκτό συγγραφέα με χρήση κάποιου ψευδώνυμου)

πολλοί συγγραφείς και για διαφόρους λόγους έχουν γράψει κατά διαστήματα με ψευδώνυμο, δημιουργώντας έτσι ετερώνυμους συγγραφείς· ο Πεσσόα όμως φαίνεται πως το παράκανε καθώς η μέχρι σήμερα έρευνα των γραπτών του αποκάλυψε πολλές δεκάδες ετερώνυμους του, δηλαδή, εικονικούς όσο και ανύπαρκτους συγγραφείς δημιουργήματα της φαντασίας του, που ζούσαν τη δική τους παράλληλη ζωή, δημιουργούσαν το δικό τους κόσμο, ίσως μάλιστα να του επέτρεπαν να ξεφύγει από θέματα λογοκρισίας ή αυτό-λογοκρισίας

αλλά περισσότερα γι’ αυτό στο επόμενο post, γιατί από εκεί ξεκίνησα, αλλά βρέθηκα να γράφω όσα διαβάζετε αυτή τη στιγμή

επιστρέφοντας στην ταινία, να προσθέσω ότι πρόκειται για τριεθνή συμπαραγωγή, (Ελλάδα, Κύπρος, Πορτογαλία) που πρωτο-προβλήθηκε στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2008, και εδώ είναι η μοναδική (αλλά έντονη) διαφωνία μου: αυτή η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι ταινία μυθοπλασίας, οπότε δε δικαιολογείται η παρουσία της στο (όποιο) Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

το δίδυμο Χαραλαμπόπουλος / Λαμπρόπουλος έχουν δώσει αξιόλογα ντοκιμαντέρ στο πρόσφατο παρελθόν υπό μορφή πορτρέτων (Ημερολόγια Καταστρώματος – Γιώργος Σεφέρης, Ι. Μόραλης, Μιχάλης Γκανάς), αλλά αυτό δεν επιτρέπει στην συγκεκριμένη ταινία να χαρακτηριστεί ως ντοκιμαντέρ

είχε δίκιο λοιπόν ο Δημήτρης Εϊπίδης, διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όταν στην ανοικτή συζήτηση με θέμα τα δέκα πρώτα χρόνια / τα δέκα επόμενα χρόνια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επέμενε παρά τις πιέσεις του Λαμπρόπουλου ότι αυτή η ταινία δεν έχει θέση σε ένα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, καθώς δεν πρόκειται για δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ (όπως επέμενε να υποστηρίζει ο Λαμπρόπουλος), μια και αφηγείται γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, παρά μόνο στη φαντασία των σεναριογράφων της ταινίας

ο έρωτας περνάει απ’ το στομάχι(;)

Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

Διαβάζω εδώ για το θαυματουργό χάπι που αναμένεται  (αν και όταν κυκλοφορήσει), να αλλάξει επί το αρνητικότερο, τον μέχρι τώρα γνωστό τρόπο συσχέτισης του έρωτα με το στομάχι. Αναφέρεται λοιπόν πως πειράματα σε θηλυκούς πιθήκους και μυγαλές (πάλι κάποιοι άλλοι πλήρωσαν το δκό μας ψώνιο) έδειξαν ότι το χάπι δημιουργεί εντονότερη τάση για φλερτ και αύξηση της συχνότητας του ζευγαρώματος, ενώ ταυτόχρονα παρατηρήθηκε μείωση της επιθυμίας για λήψη τροφής κατά το 1/3.

Ήτοι, αν αυτό εφαρμοστεί και στις γυναίκες,  όσες θα λαμβάνουν το χάπι αυτό θα είναι περισσότερο ενεργές σεξουαλικά και ταυτόχρονα θα μειώνεται η επιθυμία τους για πρόσληψη τροφής. Αν είναι από αρχαιοτάτων χρόνων αποδεδειγμένο πως «ο έρωτας περνάει από το στομάχι» για τους άντρες, για τις γυναίκες οδηγούμαστε στην πλήρη αντιστροφή της σχέσης έρωτα και στομάχου.
Σκέφτομαι πως αν επιτευχθεί αυτό που το χάπι υπόσχεται, συνδυαζόμενο με το γεγονός της απώλειας ευάριθμων θερμίδων που συνεπάγεται η ερωτική δραστηριότητα, και προσπαθώ να φανταστώ με τι μεγέθη ενδυμάτων θα κυκλοφορούν οι κυρίες και δεσποινίδες της επόμενης γενιάς.

ώρα 03:00, ο εγκέλαδος ξαναχτυπά (μαζί με όλα τ’ άλλα)

Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

Δε μας φτάνουν όλα τ’ άλλα έχουμε και το σεισμό που σημειώθηκε στις 3 τα ξημερώματα της Παρασκευής και κούνησε στη Δυτική Πελοπόννησο, ίσως και πιό μακρυά.

Έγινε αισθητός στην περιοχή της Πάτρας, χωρίς να είναι πολύ έντονος (για τα δεδομένα της περιοχής), αλλά συνοδεύτηκε από πολύ έντονη βουή. Για να δούμε οι επίσημοι φορείς σε πόση ώρα και τι θα ανακοινώσουν.

Να δούμε επίσης αν συσχετίζεται (και πως;) με το σεισμό μεγέθους 5.6 R (σε πρώτη εκτίμηση) που σημειώθηκε λίγο νωρίτερα στις 02:16 στο θαλάσσιο χώρο νότια της Κρήτης, σε απόσταση 65 Km από το Ηράκλειο και 39 Km από την Ιεράπετρα, όπως αναφέρεται εδώ

έπεσε περονόσπορος … στους bloggers ?

Παρασκευή, Μαρτίου 28, 2008

Η x-psilikatzoy αποχώρησε (εδώ το τελευταίο της post), ο pitsirikos αποχώρησε στέλνοντας μας φιλάκια εδώ, ο diathlasis δήλωσε ότι αποχωρεί και κλείδωσε το blog του (εδώ) και εγώ τώρα τελευταία δεν αισθάνομαι και τόσο καλά.

Τι έγινε ξαφνικά; Έπεσε περονόσπορος ή απλά έχουμε ένα φαινόμενο εθελουσίας εξόδου της «πρώτης γενιάς» των ελλήνων bloggers (στο βαθμό που μπορούμε να μιλάμε για «γενιές» και «γενεολογικά δένδρα»). Μήπως είναι και αυτό μια όψη της υπό συζήτηση «μεταρρύθμισης» του Ασφαλιστικού που μέσα σε όλα τ’ άλλα συμπεριέλαβε και μερικούς εκ των bloggers ? Στα πόσα έτη, μήνες, μέρες, ή στα πόσα posts / comments / hits κατοχυρώνει συνταξιοδοτικά δικαιώματα ένας blogger?  Γιατί δεν ακούμε να το θέτει ως θέμα προς συζήτηση καμμιά πολιτική παράταξη; Προβλέπεται εθελούσια έξοδος και για τους bloggers, τους cyberfreeks και λοιπούς αναξιοπαθούντες του διαδικτύου και δεν το ξέρουμε; Επιτρέπεται εμείς που κινούμαστε διαρκώς στο χώρο της πληροφοριόσφαιρας (για να θυμηθούμε το Τρίτο Κύμα του Alvin Toffler, από τις εκδόσεις Κάκτος, πίσω στο 1982) να πληροφορούμαστε γι’ αυτά τα θέματα τελευταίοι;

Ή μήπως συνδυάζοντας τα πρόσφατα γεγονότα στο press.gr με αυτά της Καβάλας (εδώ), όπου η εκδήλωση για την «Εμπειρία του blogging» οδήγησε σε ένα ακόμα έντονο επεισόδιο, ίσως να πρέπει να αναρωτηθούμε και να μπορέσουμε να βγάλουμε κάποια χρήσιμα συμπεράσματα σε σχέση με την αναμενόμενη αντίδραση των παραδοσιακών πόλων εξουσίας δηλαδή τα κόμματα και τις κομματικές οργανώσεις, τα ΜΜ-μη-Ε και εννοώ τα παραδοσιακά Μέσα Μαζικής μη-Ενημέρωσης, έντυπα όσο και ηλεκτρονικά, καθώς και άλλων φορέων εξουσίας;

Σώτη Τριανταφύλλου – λίγο από το αίμα σου

Πέμπτη, Μαρτίου 27, 2008

Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση του νέου βιβλίου της Σώτης Τριανταφύλλου λίγο από το αίμα σου παρουσιάζει ο Δημήτρης Αθηνάκης εδώ

O Marshall MacLuhan στην Καβάλα μέσω UNESCO

Πέμπτη, Μαρτίου 27, 2008

Και η συζήτηση για τα διαδραματισθέντα στην Καβάλα κατά τη διάρκεια (και κυρίως το επεισοδιακό τέλος) της εκδήλωσης για την Εμπειρία του blogging καλά κρατεί μέχρι στιγμής, αν και είναι πλέον έκδηλη η επιθυμία των βασικών πρωταγωνιστών να λήξει το θέμα, ήδη φαίνεται να έχει εξαντληθεί σχεδόν από κάθε άποψη.

Μετά από όλα όσα ειπώθηκαν και σχολιάστηκαν εδώ, εδώ , εδώ και εδώ τι άλλο μένει παρά μόνο η επίκληση του Marshall MacLuhan και της παγκοσμίως γνωστής ρήσης του ότι το μέσο είναι το μήνυμα, ρήση διατυπωμένη ήδη από το 1964, (McLuhan, Marshall. Understanding Media: The Extensions of Man. New York: McGraw Hill, 1964, σε ελληνική μετάφραση Media: Οι προεκτάσεις του ανθρώπου, εκδόσεις Κάλβος), πολύ πριν υπάρξει διαδίκτυο και πολύ περισσότερο πολύ πριν υπάρξουν bloggers (καθώς και εκδηλώσεις για την «Εμπειρία του blogging»).

Αν υπάρχει ένα πεδίο που η ρήση του MacLuhan βρίσκει την άμεση εφαρμογή της στις μέρες μας αυτή είναι το διαδίκτυο και πιό συγκεκριμένα τα blogs: και σε αυτή την περίπτωση, το μέσο είναι που νοηματοδοτεί το περιεχόμενο των όσων αναρτώνται στα διάφορα post. Και ακριβώς γι’ αυτό όλες οι προσπάθειες καπελώματος και ελέγχου, αυτου του νέου μέσου που ονομάστηκε blogosphere, το μόνο που φανερώνουν για όσους επιχειρούν να το ελέγξουν και να το χειραγωγήσουν, είναι η αδυναμία να κατανοήσουν τον ενδογενή μη-γραμμικό, άναρχο και αυτο-οργανούμενο χαρακτήρα του μέσου αυτού.

Και επειδή κάτι αναφέρθηκε ότι στην καταληκτική παρέμβαση στην εκδήλωση της Καβάλας (παρέμβαση που πυροδότησε και την όλη ιστορία) ακούστηκε από την παρεμβαίνουσα κάτι περί «αμορφωσιάς», ας μην ξεχνιόμαστε και ας μη γελιόμαστε: σύμφωνα με την UNESCO λειτουργικά αμόρφωτος είναι όποιος δεν έχει πρόσβαση και δεν μπορεί να αντιληφθεί τον άναρχο κόσμο των υπολογιστών, του διαδικτύου και εν τέλει το blogging που και αυτό με τη σειρά του ως μέσο που είναι αποτελεί μια (ακόμα) προέκταση του ανθρώπου.

Όπως έγραψα και σε προηγούμενο post, είναι αυτού του είδους οι εκδηλώσεις σαν αυτή της Καβάλας που δεν χωράνε το blogging, και όχι το αντίστροφο.