Archive for the ‘πεζογραφια’ Category

κυριακάτικο ξύπνημα

Κυριακή, Μαρτίου 30, 2008

μου έστειλαν αυτό το σύνδεσμο που οδηγεί σε ένα animation για το ιδανικό κυριακάτικο ξύπνημα

τι animats θα ήμουν, αν δεν το μοιραζόμουν μαζί σας;

δείτε το και δεν ξέρω αν θα συμφωνήσετε με τo comics Πόσο μισώ τις γάτες (τι πήγα και θυμήθηκα τώρα !)

μια εντελώς διαφορετική άποψη θα βρείτε στο κείμενο και κυρίως στο video εδώ, όπου πρωταγωνιστεί ένα άλλο αιλουροειδές, ότι πρέπει για κυριακάτικο ξύπνημα

Advertisements

mindreading

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

διαβάζω τις σχετικές εξελίξεις, εδώ, εδώ και εδώ για την ολοένα και βαθύτερη προσέγγιση των ανώτερων πνευματικών λειτουργιών του εγκεφάλου, την προβλεψή τους με χρήση ολοένα και υψηλότερης τεχνολογίας συσκευές και την πραγματοποίηση ευφάνταστων πειραμάτων σε ανθρώπους και συνειρμικά μου έρχονται στο νου, (σκέψη τόσο προβλέψιμη τελικά), μια σειρά από ταινίες σχετικές με τον εγκεφαλικό έλεγχο και την νευρο-ανάγνωση (δεν ξέρω αν αποτελεί την καλύτερη μετάφραση του mindreading).

Χωρίς ο κατάλογος να είναι εξαντλητικός, έχουμε και λέμε:

Blade Runner του Ridley Scott, η οποίο βασίζεται στο διήγημα Do adroids dream of electric sheep? του Philip K. Dick, όπου στα ανδροειδή-ρέπλικες έχουν εμφυτευθεί συγκεκριμένες μνημονικές εγγραφές

Total recall του Paul Verhoeven, που επίσης βασίζεται σε διήγημα του Philip K. Dick, το We can remember it for you Wholesale, όπου και πάλι ο κεντρικός ήρωας έχει υποστεί εμφύτευση μνηνομικών εγγραφών

Minority report, του Steven Spielberg, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του Philip K. Dick, όπου μια τριάδα μεταλλαγμένων ανθρώπων μπορεί να προβλέψει την μέλλουσα εγκληματική συμπεριφορά

Johnny mnemonic του Robert Longo, βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του William Gibson, όπου ο κεντρικός ήρωας μεταφέρει 320 Gb πληροφοριών εμφυτευμένα στον εγκέφαλό του

Neuromancer, που αναμένεται να γίνει ταινία το 2009 από τον Joseph Kahn, βασισμένη στο ομώνυμο διήγημα του William Gibson, κείμενο γραμμένο στις απαρχές του cyberpunk, και στο οποίο οφείλουμε τη διάδοση του όρου cyberspace, όρο που ο ίδιος συγγραφέας είχε χρησιμοποιήσει το 1982, δηλαδή δύο χρόνια πριν το Neuromancer, στο διηγημά του Burning Chrome (το οποίο μπορείτε να βρείτε εδώ) και μας εισάγει στον κόσμο της υπολογιστικής νοημοσύνης, της εικονικής πραγματικότητας και της γενετικής μηχανικής

Brainstorm του Douglas Trumbull, βασισμένη σε σενάριο του Bruce Joel Rubin, όπου ένα ζευγάρι επιστημόνων πειραματίζεται με μια συσκευή που έχει αναπτύξει ικανή να καταγράφει σε βιντεοκασέτα αλλά και να αναπαράγει τις σκέψεις, τα όνειρα και τις εμπειρίες όποιου τη χρησιμοποιεί (η ταινία ήταν ο τελευταίος ρόλος της Natalie Wood)

Strange days, της Kathryn Bigelow, βασισμένη σε σενάριο του James Cameron, όπου η εγκεφαλική δραστηριότητα καταγράφεται σε DVD με λήψη μαγνητοεγκεφαλογραφημάτων (τεχνολογία που σήμερα χρησιμοποιείται στην ιατρική διαγνωστική για τη μελέτη του εγκεφάλου και άλλων οργάνων)

The eternal sunshine of the spotless mind, του Michel Gontry, όπου ένα υπό διάλυση ζευγάρι επιχειρεί να κάνει διαγραφή των μνημονικών εγγραφών όσων έχουν ζήσει από κοινού

Βέβαια διατρέχοντας όλα τα παραπάνω, η επιπλέον σκέψη αφορά την ταχύτητα με την οποία η επιστημονική φαντασία του χθες, μεταμορφώνεται σε επιστημονική πραγματικότητα του σήμερα.

Από την εποχή του ονειρικού / μυθολογικού ουράνιου ταξιδιού του Ίκαρου χρειάστηκε να φτάσουμε στον 19ο αιώνα για να έχουμε πτήσεις με αερόστατο στην αρχή, με αεροπλάνο στις αρχές του 20ο αιώνα, με πυραύλους από τη δεκαετία του 1950 και με διαστημικά λεοφωρεία από τη δεκαετία του 1970 και μετά.

Αντίθετα, ιδέες διατυπωμένες ως επιστημονική φαντασία μόλις πριν μερικές δεκαετίες, αρχίζουν να γίνονται πραγματικότητα πολύ πιό σύντομα. Αυτή η επιτάχυνση της μετάβασης από την επιστημονική φαντασία στην επιστημονική πραγματικότητα τι να συνεπάγεται άραγε;

οι ετερώνυμοι του Πεσσόα και οι σύγχρονοι bloggers

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

όπως έγραφα και στο προηγούμενο post (που από αλλού ξεκίνησα και αλλού βρέθηκα) η ταινία μυθοπλασίας του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου για την υποτιθέμενη συνάντηση του Φερνάντο Πεσσόα με τον Κωνσταντίνο Καβάφη μου έφερε στο νου το θέμα των ετερώνυμων συγγραφέων, δηλαδή των εικονικών, πλασματικών, μη-υπαρκτών (και όπως αλλιώς θέλετε πείτε το) συγγραφεών που είναι δημιουργήματα κάποιου υπαρκτού συγγραφέα που γράφει με ψευδώνυμο

τώρα θα αναρωτιέστε τι σχέση έχει ο Πεσσόα και οι ετερώνυμοι συγγραφείς με τους bloggers; ούτε κι εγώ μπορώ να σας πω καλά – καλά, αλλά να, στέκομαι στο γεγονός ότι ο πολυγραφότατος αυτός συγγραφέας δημιούργησε αρκετές δεκάδες ετερώνυμους τους οποίους φρόντιζε να διατηρεί σε πλήρη λογοτεχνική ακμή για μεγάλα χρονικά διαστήματα

σκεπτόμενος ότι ίσως αυτό να του έδινε κάποιες δημιουργικές διεξόδους που σε διαφορετική περίπτωση θα στερείτο, ίσως και το γεγονός ότι έτσι είχε μεγαλύτερη ελευθερία από αν έμενε μονοπρόσωπος και χωρίς τους ετερώνυμους του να τον συντροφεύουν, έρχομαι στις πρόσφατες αποχωρήσεις ελλήνων bloggers (τις οποίες σχολιάζω εδώ) και αναρωτιέμαι:

τι σπρώχνει ένα συγγραφέα να δημιουργήσει ένα ετερώνυμό του και τι σπρώχνει ένα blogger να δημιουργήσει ένα blog ή ένα avatar; (πολύ περισσότερο όταν δημιουργούν και διατηρούν περισσότερα από ένα τέτοια)

και αντίστοιχα :

τι αναγκάζει ένα συγγραφέα να «σκοτώσει» ένα ετερώνυμό του και τι αναγκάζει έναν blogger να καταστρέψει / παρατήσει / κλειδώσει το blog του, να «σκοτώσει» το nick ή το avatar που έχει;

είναι θέμα κούρασης; βαρεμάρας; κορεσμού; αυτο-λογοκρισίας; έλλειψης χρόνου; αποκάλυψης των ορίων που προσφέρει το μέσο; επιθυμίας για ανανέωση; ευκολίας της δημιουργίας / καταστροφής (ζούμε τον πολιτισμό του ενός κλικ)

προσπαθώ να φανταστώ ανθρώπους σαν τον Φερνάντο Πεσσόα στη σημερινή εποχή του διαδικτύου, των blogs και του second life· η έννοια των ετερώνυμων, εικονικών συγγραφέων είναι τόσο έντονη όχι μόνο στο έργο του αλλά και στη ζωή του· οι ετερώνυμοι του Πεσσόα ήταν κατά κάποιο τρόπο οι bloggers της εποχής του; αν ναι, τότε δεν είχε την ίδια ευκολία δημιουργίας και καταστροφής τους

τη νύχτα που ο Πεσσόα συνάντησε τον Καβάφη – του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

Η αφορμή γι’ αυτό το post δεν είναι μόνο η ταινία, αλλά και κάτι άλλο που με τρώει τις τελευταίες μέρες, (δείτε εδώ)

αλλά πρώτα για την ταινία: αποτελεί την φετινή παραγωγή του Θάνου Λαμπρόπουλου σε σκηνοθεσία του Στέλιου Χαραλαμπίδη και αναφέρεται σε μια επινοημένη νυχτερινή συνάντηση του πορτογάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα με τον αλεξανδρινό ομόλογό του Κωνσταντίνο Καβάφη

η ταινία δεν είναι δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ καθώς η συνάντηση αυτή ουδέποτε έλαβε χώρα στην πραγματικότητα, αλλά οι δημιουργοί της ταινίας τοποθετούν τη συνάντηση επί του υπερωκεανίου Saturnia, το οποίο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έκανε το ταξίδι Τεργέστη – Λισαβώνα – Λονδίνο – Νέα Υόρκη, μαζεύοντας στο δρόμο μετανάστες από τα μεσογειακά λιμάνια με τελικό προορισμό την Αμερική

το γεγονός ότι οι δύο λογοτέχνες δεν συναντήθηκαν ποτέ εκ του φυσικού, δεν εμποδίζει την συνάντηση των πνευμάτων τους και αυτό η ταινία καταφέρνει να το αναδείξει πολύ καλά, όπως επίσης καταφέρνει να εισάγει το θεατή στο κλίμα της εποχής και να περιγράψει το περιστατικό της συνάντησης τόσο ρεαλιστικά και με τόσες λεπτομέρειες που στο τέλος δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι πρόκειται για κάτι καθαρά επινοημένο

το επίσης σημαντικό σημείο που ταινία αναδεικνύει πολύ καθαρά είναι το θέμα των ετερωνύμων συγγραφέων (όπου ετερώνυμος ο εικονικός συγγραφέας που δημιουργείται από έναν υπαρκτό συγγραφέα με χρήση κάποιου ψευδώνυμου)

πολλοί συγγραφείς και για διαφόρους λόγους έχουν γράψει κατά διαστήματα με ψευδώνυμο, δημιουργώντας έτσι ετερώνυμους συγγραφείς· ο Πεσσόα όμως φαίνεται πως το παράκανε καθώς η μέχρι σήμερα έρευνα των γραπτών του αποκάλυψε πολλές δεκάδες ετερώνυμους του, δηλαδή, εικονικούς όσο και ανύπαρκτους συγγραφείς δημιουργήματα της φαντασίας του, που ζούσαν τη δική τους παράλληλη ζωή, δημιουργούσαν το δικό τους κόσμο, ίσως μάλιστα να του επέτρεπαν να ξεφύγει από θέματα λογοκρισίας ή αυτό-λογοκρισίας

αλλά περισσότερα γι’ αυτό στο επόμενο post, γιατί από εκεί ξεκίνησα, αλλά βρέθηκα να γράφω όσα διαβάζετε αυτή τη στιγμή

επιστρέφοντας στην ταινία, να προσθέσω ότι πρόκειται για τριεθνή συμπαραγωγή, (Ελλάδα, Κύπρος, Πορτογαλία) που πρωτο-προβλήθηκε στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2008, και εδώ είναι η μοναδική (αλλά έντονη) διαφωνία μου: αυτή η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι ταινία μυθοπλασίας, οπότε δε δικαιολογείται η παρουσία της στο (όποιο) Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

το δίδυμο Χαραλαμπόπουλος / Λαμπρόπουλος έχουν δώσει αξιόλογα ντοκιμαντέρ στο πρόσφατο παρελθόν υπό μορφή πορτρέτων (Ημερολόγια Καταστρώματος – Γιώργος Σεφέρης, Ι. Μόραλης, Μιχάλης Γκανάς), αλλά αυτό δεν επιτρέπει στην συγκεκριμένη ταινία να χαρακτηριστεί ως ντοκιμαντέρ

είχε δίκιο λοιπόν ο Δημήτρης Εϊπίδης, διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όταν στην ανοικτή συζήτηση με θέμα τα δέκα πρώτα χρόνια / τα δέκα επόμενα χρόνια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επέμενε παρά τις πιέσεις του Λαμπρόπουλου ότι αυτή η ταινία δεν έχει θέση σε ένα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, καθώς δεν πρόκειται για δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ (όπως επέμενε να υποστηρίζει ο Λαμπρόπουλος), μια και αφηγείται γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, παρά μόνο στη φαντασία των σεναριογράφων της ταινίας

Σώτη Τριανταφύλλου – λίγο από το αίμα σου

Πέμπτη, Μαρτίου 27, 2008

Μια ενδιαφέρουσα παρουσίαση του νέου βιβλίου της Σώτης Τριανταφύλλου λίγο από το αίμα σου παρουσιάζει ο Δημήτρης Αθηνάκης εδώ

οι ξανθιές το γλεντάνε

Τρίτη, Μαρτίου 25, 2008

καλά μας τα έλεγε παλαιότερα η Έλσα Ροζάκη στο βιβλίο της Οι ξανθιές το γλεντάνε (από τις εκδόσεις Ερατώ)

οι ξανθιές (ξανθιές, με γιώτα παρακαλώ) το γλεντάνε, αλλά παράλληλα οργανώνουν και πολιτική κίνηση στη Ρωσία όπως θα δείτε εδώ και εδώ

Το Κόμμα των Ξανθιών είναι για ξανθιές, γι’ αυτούς που αγαπούν τις ξανθιές και γι’ αυτές που είναι ξανθιές μέσα τους δήλωσε στους Τάιμς η (μελαχρινή εξωτερικά, αλλά βαθειά μέσα της ξανθιά καθώς φαίνεται) Μαρίνα Βολοσίνοβα, Γενική Γραμματέας του εκκολαπτόμενου Κόμματος. Τρέμε Πούτιν !

Γενική Γραμματέας του Κόμματος γράφω και θυμήθηκα ποιάν άλλη, την δική μας Αλέκα Παπαρήγα. Λέτε και η Αλέκα να είναι (έστω από μέσα της) ξανθιά;

Αμ το άλλο που βγήκε στην επιφάνεια ως παρεπόμενο της παραπάνω είδησης; Οι ξανθιές γιορτάζουν την 31η Μαΐου, που σύμφωνα με την προαναφερθείσα Μαρίνα Βολοσίνοβα είναι η Ημέρα των Ξανθιών. Οι ξανθιές το γλεντάνε λοιπόν και το γιορτάζουν στις 31 Μαΐου. Και ιδού το μεγάλο ερώτημα: τι εύχεσαι σε μια ξανθιά (που γιορτάζει το γεγονός ότι είναι ή αισθάνεται ξανθιά) και τι δώρο της κάνεις; Κάθε βοήθεια ευπρόσδεκτη καθώς η 31η Μαΐου είναι κοντά.
ΥΓ. το ροζάκι επί τούτου για να ταιριάξει με το ψευδώνυμο Έλσα Ροζάκη του τόσο προφητικού (όπως αποδεικνύεται) βιβλίου.

Sean Penn – Ταξίδι στην άγρια φύση (Into the wild)

Παρασκευή, Μαρτίου 21, 2008

Η ταινία αφορά στην πραγματική ιστορία ενός νεαρού αμερικανού που αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο επιλέγει – αντί για τη Νομική του Χάρβαρντ για την οποία το προορίζουν οι γονείς του – να περιπλανηθεί για δύο περίπου χρόνια χωρίς να δώσει σημεία ζωής, ταξιδεύοντας σε διάφορες πολιτείες, πότε με τα πόδια, πότε με καγιάκ, πότε με οτοστόπ. Γνωρίζοντας σε αυτή τη διαδρομή λογής και λογής ανθρώπους, κάνοντας διάφορες ευκαιριακές δουλειές, μένοντας με παλαιό- και νέο-χίπιδες για να καταλήξει σε συνάντηση με το πεπρωμένο του στην παγωμένη Αλάσκα.

 

Εμφανείς αναφορές στο έργο του Θορώ (ιδίως στο Ουώλντεν, ή η ζωή στο δάσος), στον Τζακ Λόντον και το Κάλεσμα της άγριας φύσης, στη βιωματική λογοτεχνία της περιπλάνησης όπως Στο δρόμο του Τζακ Κέρουακ, – με την ευκαιρία, περιμένουμε την σχετική ταινία που μας υποσχέθηκε στο 47ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Νοέμβριος 2006) ο Walter Salles μαζί με τον Wim Wenders στο masterclass που είχαν δώσει μαζί με θέμα τα road movies – οικολογικά και ανθρώπινα μηνύματα, κατά μέτωπο κριτική του (πάλαι ποτέ) αμερικανικού ονείρου και τις δυόμιση ώρες της ταινίας να κυλάνε όπως το νερό στα ρυάκια της περιοχής που επιλέγει ο ήρωας ως «μόνιμη» κατοικία.

 

Η ταινία είχε προβληθεί σε πρώτη πανελλάδική προβολή στο πλαίσιο του 48ου Φεστιβάκ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Νοέμβριο του 2007, ενώ στο πλαίσιο του 10ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 2008, προβλήθηκε το ντοκιμανέρ του Joe Berlinger Iconoclasts: Sean Penn – John Kraκauer, (Εικονοκλάστες: Σον Πεν – Τζον Κρακάουερ), όπου ο σκηνοθέτης της ταινίας Sean Penn, συνομιλούσε με τον John Kraκauer, συγγραφέα του αντίστοιχου βιβλίου πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, καθώς οι δυό τους ακολουθούσαν την πορεία που κάποια χρόνια νωρίτερα είχε ακολουθήσει ο Κρις ΜακΚάντελς, το πραγματικό πρόσωπο που αποτέλεσε τον ήρωα του βιβλίου και της ταινίας. Σε αυτό το κοινό τους ταξίδι, περιγράφουν την κοινή αγάπη τους για τη φύση και τη δημιουργική δύναμη που αυτή εμπνέει στον άνθρωπο που βρίσκεται σε επαφή μαζί της.