τη νύχτα που ο Πεσσόα συνάντησε τον Καβάφη – του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου

Η αφορμή γι’ αυτό το post δεν είναι μόνο η ταινία, αλλά και κάτι άλλο που με τρώει τις τελευταίες μέρες, (δείτε εδώ)

αλλά πρώτα για την ταινία: αποτελεί την φετινή παραγωγή του Θάνου Λαμπρόπουλου σε σκηνοθεσία του Στέλιου Χαραλαμπίδη και αναφέρεται σε μια επινοημένη νυχτερινή συνάντηση του πορτογάλου λογοτέχνη Φερνάντο Πεσσόα με τον αλεξανδρινό ομόλογό του Κωνσταντίνο Καβάφη

η ταινία δεν είναι δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ καθώς η συνάντηση αυτή ουδέποτε έλαβε χώρα στην πραγματικότητα, αλλά οι δημιουργοί της ταινίας τοποθετούν τη συνάντηση επί του υπερωκεανίου Saturnia, το οποίο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έκανε το ταξίδι Τεργέστη – Λισαβώνα – Λονδίνο – Νέα Υόρκη, μαζεύοντας στο δρόμο μετανάστες από τα μεσογειακά λιμάνια με τελικό προορισμό την Αμερική

το γεγονός ότι οι δύο λογοτέχνες δεν συναντήθηκαν ποτέ εκ του φυσικού, δεν εμποδίζει την συνάντηση των πνευμάτων τους και αυτό η ταινία καταφέρνει να το αναδείξει πολύ καλά, όπως επίσης καταφέρνει να εισάγει το θεατή στο κλίμα της εποχής και να περιγράψει το περιστατικό της συνάντησης τόσο ρεαλιστικά και με τόσες λεπτομέρειες που στο τέλος δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι πρόκειται για κάτι καθαρά επινοημένο

το επίσης σημαντικό σημείο που ταινία αναδεικνύει πολύ καθαρά είναι το θέμα των ετερωνύμων συγγραφέων (όπου ετερώνυμος ο εικονικός συγγραφέας που δημιουργείται από έναν υπαρκτό συγγραφέα με χρήση κάποιου ψευδώνυμου)

πολλοί συγγραφείς και για διαφόρους λόγους έχουν γράψει κατά διαστήματα με ψευδώνυμο, δημιουργώντας έτσι ετερώνυμους συγγραφείς· ο Πεσσόα όμως φαίνεται πως το παράκανε καθώς η μέχρι σήμερα έρευνα των γραπτών του αποκάλυψε πολλές δεκάδες ετερώνυμους του, δηλαδή, εικονικούς όσο και ανύπαρκτους συγγραφείς δημιουργήματα της φαντασίας του, που ζούσαν τη δική τους παράλληλη ζωή, δημιουργούσαν το δικό τους κόσμο, ίσως μάλιστα να του επέτρεπαν να ξεφύγει από θέματα λογοκρισίας ή αυτό-λογοκρισίας

αλλά περισσότερα γι’ αυτό στο επόμενο post, γιατί από εκεί ξεκίνησα, αλλά βρέθηκα να γράφω όσα διαβάζετε αυτή τη στιγμή

επιστρέφοντας στην ταινία, να προσθέσω ότι πρόκειται για τριεθνή συμπαραγωγή, (Ελλάδα, Κύπρος, Πορτογαλία) που πρωτο-προβλήθηκε στο 10ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2008, και εδώ είναι η μοναδική (αλλά έντονη) διαφωνία μου: αυτή η ταινία δεν είναι ντοκιμαντέρ, είναι ταινία μυθοπλασίας, οπότε δε δικαιολογείται η παρουσία της στο (όποιο) Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

το δίδυμο Χαραλαμπόπουλος / Λαμπρόπουλος έχουν δώσει αξιόλογα ντοκιμαντέρ στο πρόσφατο παρελθόν υπό μορφή πορτρέτων (Ημερολόγια Καταστρώματος – Γιώργος Σεφέρης, Ι. Μόραλης, Μιχάλης Γκανάς), αλλά αυτό δεν επιτρέπει στην συγκεκριμένη ταινία να χαρακτηριστεί ως ντοκιμαντέρ

είχε δίκιο λοιπόν ο Δημήτρης Εϊπίδης, διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης όταν στην ανοικτή συζήτηση με θέμα τα δέκα πρώτα χρόνια / τα δέκα επόμενα χρόνια του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης επέμενε παρά τις πιέσεις του Λαμπρόπουλου ότι αυτή η ταινία δεν έχει θέση σε ένα Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, καθώς δεν πρόκειται για δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ (όπως επέμενε να υποστηρίζει ο Λαμπρόπουλος), μια και αφηγείται γεγονότα που δεν συνέβησαν στην πραγματικότητα, παρά μόνο στη φαντασία των σεναριογράφων της ταινίας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: