Hana Makhmalbaf – «Ο Βούδας λιποθύμησε από ντροπή»

Ο αγγλικός τίτλος της ταινίας είναι «Buddha collapsed out of shame», δηλαδή «ο Βούδας κατέρρευσε από ντροπή» και με ένα τέτοιο πλάνο ξεκινά η ταινία, με ένα άγλαμα του Βούδα να ανατινάζεται για να μας δείξει στη συνέχεια πλάνα από οικογένειες που ζουν σε υπόσκαφες «σπηλιές» δίπλα στα αγάλματα αυτά (ή καλύτερα στα απομεινάρια τους).

Πρόκειται για τις γνωστές από το Αφγανιστάν προερχόμενες εικόνες που βλέπαμε στην προ αμερικανικής εισβολής (2001) περίοδο της χώρας όταν βρισκόνταν υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Η ταινία καταγράφει τις προσπάθειες μιας μικρής (πεντάχρονης;, εξάχρονης;) αφγανής που θέλει οπωσδήποτε να πάει στο σχολείο από την πρώτη μέρα έναρξης των μαθημάτων παρακινούμενη από το άκουσμα γειτονόπουλου που διαβάζει το μάθημα μεγαλόφωνα.

Το πως ξεκινά η οδύσσειά της για να βρει χρήματα να αγοράσει τετράδιο και μολύβι, πως κατεβαίνει στην αγορά για να πουλήσει ή να ανταλλάξει δύο ζευγάρια αυγά προκειμένου γι’ αυτό, πως όλοι αδιαφορούν για το ενδιαφέρον της για να πάει στο σχολείο και να μορφωθεί, πως αντί να την ενθαρρύνουν την αποθαρρύνουν.

 Κορυφαίες σκηνές η «συλληψή» της από ομάδα νεαρών πιτσιρικάδων – λίγο μεγαλύτερών της – που παριστάνουν τους Ταλιμπάν και την αρχίζουν στην ανάκριση («γιατί δε φοράς μπούργκα;»,  «γιατί θες να πας σχολείο;»,  «δεν ξέρεις ότι η θέση της γυναίκας είναι στο σπίτι;» και άλλα τέτοια), της σχίζουν το τετράδιο που με τόσο κόπο απέκτησε και κάνουν τα φύλλα του σαΐτες, και την οδηγούν σε θάνατο δια «λιθοβολισμού», από τον οποίο ξεφεύγει για να φτάσει τελικά μέχρι το σχολείο. Επιστρέφοντας, συλλαμβάνεται από την ίδια πιτσιρικοπαρέα που αυτή τη φορά υποδύονται τους αμερικανούς στρατιώτες και οδηγείται σε νέες περιπέτεις με το γειτονόπουλο-συμμαθητή της να της φωνάζει από μακριά “πρέπει να σε σκοτώσουν για να σ’απελευθερώσουν, πρέπει να σε σκοτώσουν για να σ’απελευθερώσουν ”.

 Η αμεσότητα του παιδικού κόσμου και οι μεγάλες αλήθειες που λέγονται ωμά, συειρμοί από το γνωστό διήγημα «Ξύλινα Σπαθιά» του Παντελή καλότσου, άμεση, σχεδόν ντοκουμενταρίστικη κινηματογράφηση και ένα εύστοχο σχόλιο για την κατάσταση στο Αφγανιστάν, αλλά και σε όλο το μουσουλμανικό κόσμο από μια νεαρή ιρανή, την σκηνοθέτρια Hana Makhmalbaf, (κόρη του Μοχσέν Μαχμαλμπάφ), η οποία την εποχή που γυρίζε αυτή την ταινία ήταν ηλικίας 17 (!) ετών.

 Η ταινία είχε προβληθεί στο 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου θεσσαλονίκης τον Νοέμβριο του 2007.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: